GINO BOTTO » Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ»

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη του μεγάλου εκπαιδευτή Gino Botto .

Από το περιοδικό Κυνηγεσία και Κυνοφιλία τεύχος 551 Φεβρουάριος 2008

ΜΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ
«ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ» GINO BOTTO

Του Νίκου Νικολάου

Στον κόσμο της αγωνιστικής κυνοφιλίας και ειδικότερα στον τομέα των εκπαιδευτών υπάρχουν τρεις βασικές κατηγορίες ανθρώπων οι οποίοι κινούνται μέσα και γύρω από αυτόν.

Η πρώτη απαρτίζεται από τους λεγόμενους «κομήτες» οι οποίοι βρίσκονται κάποια χρονική στιγμή στην επικαιρότητα πάντα μέσω των σκύλων που εκπροσωπούν ή εκπροσωπούνται και αμέσως μετά εξαφανίζονται αφήνοντας το στίγμα τους έχοντας επιτύχει μερικά θετικά αποτελέσματα χωρίς όμως να υπάρξει συνέχεια , είτε αρνητικά με την κακόβουλη συμπεριφορά τους μέσα και έξω από τα πεδία των μαχών. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι σοβαροί και τίμιοι επαγγελματίες που αναλαμβάνουν μια εργασία και συνήθως τα λεγόμενά τους αντικατοπτρίζονται και στην πραγματικότητα. Είναι συστηματικοί στην εργασία τους και βρίσκονται αρκετά συχνά στην επικαιρότητα με μια σταθερή διάρκεια στην εμφάνιση των καλών σκύλων και των καλών αποτελεσμάτων. Η τρίτη κατηγορία απαρτίζεται από ελάχιστους ανθρώπους και είναι αυτοί που πραγματικά έχουν έμφυτο το ταλέντο του εκπαιδευτή. Είναι οι άνθρωποι που σου δίνουν την εντύπωση ότι στα χέρια τους κρατούν το «μαγικό ραβδί» και αναλαμβάνοντας έναν σκύλο σε μικρό χρονικό διάστημα τον μετατρέπουν σε πρωταθλητή. Στην πραγματικότητα είναι οι άνθρωποι που με την διαφορετική τους ματιά ξεχωρίζουν το μεγάλο ταλέντο και όταν τ’ αναλάβουν μπορούν και βγάζουν στην επιφάνεια και στο ύψιστο σημείο τα θετικά χαρακτηριστικά του ξεχωριστού κυνηγόσκυλου. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μείνει στην ιστορία της κυνοφιλίας και το όνομά τους έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα. Το περιοδικό ‘’Κυνηγεσία και Κυνοφιλία’’ λοιπόν πιστό στις αρχές του για την μετάδοση γνώσεων από ανθρώπους που στην κυριολεξία είναι κολοσσιαία κεφάλαια για την ιστορία της κυνοφιλίας, βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσει έναν από αυτούς. Ο Gino Botto λοιπόν ο επονομαζόμενος και ως ‘’βασιλιάς των εκπαιδευτών’’ αυτόν τον μήνα στις σελίδες του περιοδικού μας σε μια αποκλειστική συνέντευξη. Μια εμπειρία σαράντα και πλέον χρόνων εκπαίδευσης από έναν άνθρωπο με τεράστιες επιτυχίες στην καριέρα του και με τα πλέον διάσημα ονόματα πόιντερ και σέτερ να έχουν κρατηθεί από το λουρί του. Igor di Entella, Achim del Cinghio , Arno 2ο di Val d’ idice , Elio del Feltrino , Liz και αρκετά άλλα είναι μόνο μερικά από τα σκυλιά που έχει καθοδηγήσει και έχει στέψει πρωταθλητές ο διάσημος εκπαιδευτής και που επάνω τους κουβαλούν ένα μεγάλο μέρος της μεταπολεμικής ιστορίας της κυνοφιλίας. Με δεκαοχτώ συμμετοχές στο Κύπελλο Ευρώπης και τις τέσσερις από αυτές να κερδίζει το βαρύτιμο τρόπαιο, μαζί με τον Mario Marchesi που το έχει κερδίσει άλλες τόσες, έρχεται στην κορυφή ως ένας από τους πλέον επιτυχημένους εκπαιδευτές όλων των εποχών. Οι αναγνώστες μας λοιπόν σε ένα ταξίδι στην ιστορία. Ο διάσημος εκπαιδευτής σκαλίζει την μνήμη του και στην ηλικία των 88 ετών σήμερα, μας ταξιδεύει δεκαετίες πίσω στα ευρωπαϊκά τερέν του ’50 του ‘60 και του ’70 και θυμάται μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του. Μας μιλά για τον τρόπο που εκπαίδευε τους σκύλους του, αλλά και για τα πόιντερ και σέττερ που άφησαν εποχή και που ο ίδιος θυμάται με νοσταλγία. Όσο και να μιλάς για μια προσωπικότητα αυτού του μεγέθους ένα πράγμα είναι σίγουρο. Οι γνώσεις και η τεράστια εμπειρία του Gino Botto δυστυχώς δεν χωράνε στις σελίδες ενός περιοδικού. Χωράει όμως πολύ άνετα, ένα μεγάλο ευχαριστώ από όλους τους Έλληνες κυνόφιλους για την τιμή που μας έκανε με το να παραχωρήσει αυτή την συνέντευξη στο περιοδικό μας.

GINO BOTTO

IL GRANDE GINO BOTTO

Ερώτ: Πείτε μας μερικά λόγια για την ζωή σας δηλαδή , πότε και που γεννηθήκατε , που ζείτε με τι ασχολείστε, κ.τ.λ.

Απάντ: Γεννήθηκα στην Γένοβα στις 14 Ιανουαρίου του 1920. Από τα δεκατέσσερά μου χρόνια άρχισα να εργάζομαι ως ρολογάς σχεδόν μέχρι να κλείσω τα είκοσι μου χρόνια. Μετά εργάστηκα στην υπηρεσία του στρατού μέχρι τα τέλη του 1945. Εργάστηκα εκ νέου στον στρατό μετά την παύση της διάρκειας της εμπόλεμης κατάστασης μέχρι το τέλος του 1959. Εκείνη την εποχή και μιλάω για το 1947 ξεκίνησε κατά κάποιο τρόπο το πάθος μου για τις αγγλικές φυλές φέρμας, ενώ παράλληλα ήμουν πολυσύχναστος συμμετέχων στους αγώνες πρακτικού κυνηγίου. Όλα αυτά έγιναν η αφορμή ώστε το 1955 να αποκτήσω τον πρώτο δικό μου τράιαλερ το αγγλικό σέττερ «Igor di Entella». Κατόπιν το 1957 ξεκίνησα να συμμετέχω σε αγώνες μεγάλης έρευνας θυμάμαι χαρακτηριστικά τους αγώνες του πόιντερ κλάμπ στο Bolgheri και του σέττερ κλάμπ στην Castellina. Αυτά τα γεγονότα ήταν η αφορμή να γνωρίσω τον γραμματέα του πόιντερ κλάμπ τον κύριο Luis Zavatero, o οποίος μου πρότεινε να πάω και να κατοικήσω στην επαρχία του Viterbo. Αργότερα το 1959 αποφάσισα να αποδεχθώ αυτή την πρόσκληση και κατόπιν αυτού τον Ιανουάριο του 1960 πήγα στο Mondorsi όπου και ξεκίνησα την καριέρα μου ως εκπαιδευτής, μαζί με την σύζυγό μου και τον γιο μου ο οποίος τότε ήταν μόλις πέντε χρόνων. Κατασκεύασα ένα μικρό εκτροφείο το οποίο διέθετε ωραία διαρρύθμιση και δεκαπέντε κλουβιά για να κοιμούνται τα σκυλιά. Στην επαρχία εκείνη υπήρχαν και διαθέσιμες περιοχές ρεζέρβες με πάρα πολλές πέρδικες. Στην ρεζέρβα Sutri ιδιοκτήτης ήταν ο καθηγητής Zorzoli και υπεύθυνος διεύθυνσης ο καθηγητής Ernesto Copaloni. Στην ρεζέρβα Settevene ιδιοκτήτης ήταν ο γιατρός Elio Jaccovitti υπό την διεύθυνση του Δρ. Sorichetti. Από εκεί ξεκίνησε η καριέρα μου στην μεγάλη έρευνα. Από το 1980 έχω μετακομίσει στην επαρχία της Βερόνα , το μέρος όπου βρίσκεται η εργασία του γιου μου και για αυτό τον λόγο ζούμε όλοι μαζί.

 

Ερώτ: Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με το κυνήγι και τους σκύλους φέρμας;

Απάντ: Η πρώτη φορά που πήγα για κυνήγι ήταν στην πρώτη μου έξοδο που είχα από τον στρατό. Ήταν το 1937 και κυνήγησα με ένα σεγκούτσι γιατί εκείνη την εποχή κυνηγούσαμε πολύ το τριχωτό θήραμα. Αργότερα και συγκεκριμένα μετά από δέκα χρόνια δηλαδή το 1947 ένας γιατρός και πολύ καλός φίλος της οικογενείας , μου εμπιστεύτηκε μια πόιντερ , η οποία συγκεκριμένα λεγόταν ‘’Nelli della Gaia’’ . Με αυτό το πόιντερ ξεκίνησε η ενασχόλησή μου με τα σκυλιά φέρμας.

Ερώτ: Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με την εκτροφή αγγλικών σέττερ και πόιντερ;

Απάντ: Συμμετείχα σε αγώνες πρακτικού κυνηγίου και εκείνη την εποχή παρουσιάστηκε το πάθος μου για την εκτροφή. Την χρονιά του 1953 πήρα την απόφαση και αιτήθηκα την επωνυμία του εκτροφείου μου. Έτσι ξεκίνησε η εκτροφή με την επωνυμία «Clavarensis». Είχα πάρει την απόφαση να πραγματοποιώ λίγες γέννες και μπορώ να πω ότι ήμουν πολύ τυχερός διότι από τις πρώτες γέννες απέκτησα τον διεθνή πρωταθλητή αγγλικό σέττερ «Clavarensis Dar» ένα άτομο πολύ τυπικό και με πολύ ωραίο στυλ σέτερ. Αργότερα και δεδομένου ότι μετακινήθηκα στο Viterbo δεν με απασχολούσε τόσο πολύ εκτροφή, διότι είχα αφοσιωθεί αποκλειστικά στην εκπαίδευση και την προετοιμασία των αγώνων μεγάλης έρευνας. Πλέον είχα την εντολή και την ευθύνη περίπου 10 – 12 σκύλων για την μεγάλη έρευνα και για εμένα ήταν χρέος να αφιερωθώ σε αυτούς τους σκύλους και να παρουσιάζω το αποτέλεσμα της εργασίας μου στους ιδιοκτήτες τους. Αυτό που επιθυμούσα ήταν να μπορώ να είμαι έντιμος στο μέγιστο επίπεδο απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους .Φυσικά για να το πετύχω αυτό δεν θα μπορούσα να αφιερώσω τον χρόνο που έπρεπε στην εκτροφή εξαιτίας των υποχρεώσεων που με ήθελαν παρόντα στα τουρνέ της μεγάλης έρευνας από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Δεκέμβριο.

arno2 di val d'idice

ARNO 2o DI VAL D’IDICE

Ερώτ: Ποια είναι η γνώμη σας για την σημερινή πορεία αυτών των δυο φυλών;

Απάντ: Σήμερα ασφαλώς υπάρχουν πολυάριθμα άτομα αμφότερα και στις δυο φυλές , τα οποία διαθέτουν πάρα πολύ ωραίο στυλ καλπασμού. Για να μπορέσει να γίνει η εκτροφή πιο καλή και πιο βελτιωμένη θα πρέπει οι εκτροφείς να ψάχνουν τα πιο άριστα και εξαίρετα άτομα στην κατηγορία της εργασίας και επίσης να βελτιώσουν και τον τύπο και στις δυο ράτσες εξίσου. Πιστεύω λοιπόν πως ίσως στο μέλλον η πορεία των πόιντερ και των σέττερ συνεχίσει να βρίσκεται στον σωστό δρόμο.

Ερώτ: Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με την εκπαίδευση των κυνηγετικών σκύλων;

Απάντ: Η σταδιοδρομία μου ως εκπαιδευτής κυνηγετικών σκύλων ξεκίνησε το 1948 και κράτησε μέχρι το 1957. Προπονούσα πάντα σκύλους που ελάμβαναν μέρος σε αγώνες πρακτικού κυνηγίου. Την χρονιά εκείνη λοιπόν του ’57 ξεκίνησα να έχω τις πρώτες συμμετοχές στην μεγάλη έρευνα και συγχρόνως τις πρώτες μου μεγάλες επιτυχίες. Φυσικά ήμουν και πολύ τυχερός γιατί είχα στην διάθεσή μου δυο σκύλους σούπερ τράιαλερ. Το πόιντερ ‘’Glad’’ και το αγγλικό σέττερ ‘’Igor di Entella’’.
Αυτά τα σκυλιά και οι πρώτες επιτυχίες ήταν η αφορμή να αφοσιωθώ στην μεγάλη έρευνα.

Ερώτ: Με ποια φυλή νομίζετε ότι ήταν πιο εύκολο το έργο σας;

Απάντ: Έχω εργαστεί και με πόιντερ όπως επίσης και με αγγλικά σέττερ.
Έχω ανακηρύξει πολλούς πρωταθλητές και από τις δυο φυλές, και σας μιλώ για μια εργασία που ξεδιπλώθηκε σε σαράντα ολόκληρα χρόνια. Μετά από όλα αυτά θεωρώ ότι το έργο μου ήταν πιο εύκολο με τα σέττερ και αυτό διότι υπάρχει η μεγάλη διαφορά του στυλ ανάμεσα στις δυο φυλές. Το πόιντερ πρέπει να είναι εκφραστικό και στημένο στα πόδια με μεγαλοπρέπεια και με ωραία έκφραση. Το σέτερ πρέπει να είναι σε κάμψη sugli arti με το στέρνο ελαφρύ σαν να στηρίζεται πάνω στην γη ενώ το πίσω μέρος πρέπει να είναι πιο χαμηλωμένο εσωτερικά. Για αυτές τις δυο διαφορές του στυλ χρειάζεται να κάνουμε πιο προσεκτική την εκπαίδευση διότι, ένα μάθημα περισσότερο εξαναγκαστικό στο πόιντερ μπορεί να γίνει. Αλλά στο σέττερ μόνο υπό ιδιαίτερες συνθήκες. Εάν κάτι πρέπει να επισημάνουμε στον χαρακτήρα του πόιντερ αυτό είναι ότι στο ανέβασμα στην αναθυμίαση που πρέπει να είναι γρήγορο σαν να ηλεκτρίζει. Αυτό είναι το πόιντερ.

GINO E ANNA BOTTO

ANNA E GINO BOTTO

Ερώτ: Πόσο νομίζετε ότι έχουν αλλάξει οι μέθοδοι της εκπαίδευσης σε σχέση με το παρελθόν;

Απάντ: Είχα προσέξει ότι οι Άγγλοι, παρατηρώντας τους από βιβλία και περιοδικά στην αρχή της ενασχόλησης μου με τους σκύλους φέρμας, είχαν στην ζώνη τους ένα μαστίγιο το οποίο είχε ως σκοπό να διορθώνει τους σκύλους με λανθασμένη συμπεριφορά. Οι δικοί μας παλιοί Ιταλοί εκπαιδευτές είχαν διαφορετικά συστήματα, οι περισσότεροι είχαν υιοθετήσει ένα σκοινί για να τους κρατάει στην εκκίνηση, στο φτερούγισμα του πουλιού και στο τουφέκισμα. Ο καλύτερος για μένα ήταν ο κ.Gianni Puttini ο οποίος είχε γράψει ένα βιβλίο εξηγώντας την εκπαίδευση του σκύλου φέρμας. Από ένστικτο ακολούθησα τις συμβουλές του και τις εφάρμοσα αποκτώντας με τον καιρό εξαιρετικά αποτελέσματα, και στην πορεία βελτιώνοντας κι άλλο τα συστήματα, κατέληξα με ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Στη δεκαετία του ’70 με τους καινούριους εκπαιδευτές άλλαξαν τα συστήματα εκπαίδευσης, κυρίως λόγω της εμφάνισης του ηλεκτρονικού κολάρου, όπου απλουστεύτηκαν τα πράγματα και αυξήθηκε η ομάδα των εκπαιδευτών. Προσωπικά δεν χρησιμοποίησα το ηλεκτρονικό κολάρο. Δοκιμάζοντας το από φίλους δεν είχα τα αποτελέσματα του περίμενα. Είχα πάντα ως κανόνα μου το εξής:Μέγιστο πάθος (απληστία), ελάχιστη εκπαίδευση.

Ερώτ: Σε ποια ηλικία πρέπει να ξεκινά η εκπαίδευση ενός σκύλου;

Απάντ: Για το νεαρό σκυλί αρχίζω σύμφωνα με τα πρότυπα κάθε σκύλου, του αφήνω ελεύθερο έδαφος να τρέξει προς αναζήτηση κάθε πουλιού. Καλό είναι ένα νεαρό σκυλί να βρίσκεται σε μια ρεζέρβα με λαγούς πεδινές και φασιανούς, έτσι ώστε να παθιαστεί για να καλύψει όλο και περισσότερο έδαφος. Όταν υπήρχαν καλοί και χαρισματικοί σκύλοι άρχιζα την εκπαίδευση νωρίς. Υπήρχαν πολλά σκυλιά που στην ηλικία των 8 -10 μηνών ανταποκρίνονταν στα μαθήματα, υπήρχαν όμως και άλλα που ήταν πιο ατίθασα.

Ερώτ: Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας σκύλος για να γίνει ένας μεγάλος τράιαλερ ;

Απάντ: Ο τράιαλερ πρέπει να έχει μεγάλο βάθος, να ανοίγεται στο έδαφος, να έχει αρμονικό καλπασμό σύμφωνα με το στυλ της φυλής που ανήκει καθώς να είναι και ισορροπημένος στο τρόπο που αντιλαμβάνεται την εκπαίδευση χωρίς πολλές δυσκολίες. Να έχει οσφρητικές ικανότητες και πάθος για την αναζήτηση των οσμών που τον ερεθίζουν.

Ερώτ: Κατά την γνώμη σας πόσο βοηθούν οι αγώνες μεγάλης έρευνας στην βελτίωση του κυνηγετικού σκύλου;

Απάντ: Τα σούπερ σκυλιά της μεγάλης έρευνας: από εμπειρίες εκτροφέων, αν τα ζευγαρώματα έχουν γίνει με προικισμένες κυνηγετικά θηλυκές και με αναγνωρισμένη γενεαλογία προκύπτουν εξαιρετικά κυνηγετικά σκυλιά. Τα πάντα εξαρτώνται από τον κυνηγό που τα χρησιμοποιεί, να ξέρει να τα εκπαιδεύσει και να τα υποβάλει στον τύπο κυνηγίου που ασχολείται. Χρειάζεται πάντα να υιοθετείς κάποιο συγκεκριμένο σύστημα για κάθε είδος θηράματος. Με έναν τράιαλερ στο τέλος της καριέρας του προσπαθούσα και πετύχαινα την μείωση της ταχύτητάς του και πάντοτε είχα έναν εξαιρετικό κυνηγό. Υιοθέτησα στο τέλος της καριέρας τους πολλούς πρωταθλητές σούπερ τράιαλερ και μαζί τους κυνηγούσα στα βουνά μπεκάτσες , πεδινές αλλά και κόκκινες πέρδικες , και τους οδηγούσα πάντα με μεγάλη σύνεση απολαμβάνοντας ωραίες φέρμες και φυσικά επαναφορά όταν σκότωνα κάποιο θήραμα. Όλα αυτά λοιπόν να γνωρίζετε ότι εξαρτώνται από την εκπαίδευση.

Ερώτ: Από την μεγάλη σας εμπειρία μπορείτε να μας πείτε μερικά λόγια για τους μεγάλους πρωταθλητές του παρελθόντος που σας έκαναν εντύπωση; Θυμάστε μερικούς από αυτούς;

Απάντ: Όλα αυτά τα χρόνια θυμάμαι αρκετούς και θα ξεκινήσω από την χρονιά του 1955 όταν ήμουν θεατής και αυτόπτης μάρτυρας στο πόιντερ κλάμπ του Bolgheri εντυπωσιάστηκα από τα άτομα που παρουσίαζε ο Ελβετός Ami Desfayes.
Μιλάω για τα πόιντερ Bernabe di Valesia και Gwang di Valesia τα οποία ήταν άτομα με τέλειο στυλ καλπασμού και ανέβασμα στην αναθυμίαση όπως ταιριάζει σε ένα αληθινό πόιντερ. Ο Socrate dy Harlay ένα πόιντερ του Γάλλου εκπαιδευτή Macrez, το αγγλικό σέττερ Gonzaghensis Mur του Innocenti όπως επίσης και το αγγλικό σέττερ Kim του Alighero Ammanati με εξαιρετικό στυλ. Αργότερα το 1957 ξεκινώ και θυμάμαι τον Froren du Harlay πόιντερ του Grassi τον Lucaniae Gaio πόιντερ του Luigi Fanton τον Gip πόιντερ του Marchesi, το πόιντερ Lucaniae Lucky του Sinibaldi, όπως επίσης και τον Kae del Vincio του ίδιου εκπαιδευτή και το πόιντερ Or del Cecina του Giachino. Επίσης εκείνη την εποχή εγώ είχα το πόιντερ Glad και το σέττερ Igor di Entella άτομα με μεγάλη αξία. Αργότερα το 1959 παρευρισκόμουν και συμμετείχα σε αγώνες που γίνονταν στην Γαλλία το Βέλγιο την Ελβετία. Από τα εξαιρετικά γαλλικά τερέν μπορώ να θυμηθώ μερικούς σούπερ τράιαλερ όπως ο
Elud’Atom ένα πόιντερ του εκπαιδευτή Ami Desfayes και το σέττερ Ivan de Schmpilon με εκπαιδευτή τον Macrez, το οποίο πραγματικά ήταν ένα υπέροχο και εξαιρετικό αγγλικό σέτερ. Στα χρόνια από το 1960 ως το 1970 ήταν υπό την καθοδήγησή μου το πόιντερ Achim del Cinghio ο οποίος κέρδισε τρεις φορές τον αγώνα Prix (Mairesse) La Boulome ήτοι 1963 1965 και 1967 αναμφίβολα πάντα με κατάταξη 1ο ECC CAC CACIT, αλλά και δυο φορές τους καλοκαιρινούς αγώνες του πόιντερ κλάμπ, Sutri πάντα με 1ο ECC CAC CACIT. Επίσης το σέτερ Bobet di San Faustino, ο οποίος κέρδισε στην Γαλλία του αγώνες του σέτερ κλάμπ με CACIT και αργότερα τον αγώνα La Boulome εκ νέου με CACIT. Φυσικά από εκείνη την εποχή δεν μπορώ να μην θυμηθώ τον μεγάλο Arno di Val d’idice με τον οποίο κέρδισα δυο φορές το Κύπελλο Ευρώπης. Αργότερα τα χρόνια από το 1970 ως το 1980 υπήρχαν αρκετά εξαιρετικά άτομα από το σέτερ κλάμπ, αλλά επίσης μπορώ να θυμηθώ το πόιντερ Falstaff del Cinghio το πόιντερ Clastidium Islo του Grassi καθώς και το πόιντερ Boss του Gulio Fare και την Liz πόιντερ που εκπαιδεύτηκε από εμένα και το αγγλικό σέττερ Vanni del Vo του Franco Francini. Αργότερα την δεκαετία του ’80 θυμάμαι το αγγλικό σέττερ Rok di Val Leira το οποίο κέρδισε τον αγώνα La Boulome με βαθμολογία CACIT και φυσικά την Jaga di Veronello θηλυκό πόιντερ του Macchiaveli που εκπαιδεύτηκε από εμένα με το 1ο CACIT στο πρωτάθλημα Ευρώπης πόιντερ, αλλά επίσης στέφθηκε και πρωταθλήτρια Γαλλίας και νικήτρια του Κυπέλλου Ευρώπης με βαθμολογία 1ο ECC CAC CACIT. Όλα τα σκυλιά που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι σούπερ τράιαλερ. Υπάρχουν και κάποια άλλα σκυλιά, των οποίων τα ονόματα δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ και για αυτό θα ήθελα να με συγχωρέσουν οι ιδιοκτήτες και οι κυναγωγοί τους, καθώς με το πέρασμα των χρόνων η μνήμη μου έχει εξαντληθεί.

Ερώτ: Σαν εκπαιδευτής έχετε κερδίσει το Κύπελλο Ευρώπης τέσσερις φορές. Ποια ήταν για εσάς η περισσότερο σημαντική και αξέχαστη νίκη;

Απάντ: Ξεκίνησα να ασχολούμαι επαγγελματικά με την εκπαίδευση στην μεγάλη έρευνα την χρονιά του 1960. Η πρώτη συμμετοχή ήταν την χρονιά του 1963 στην Γαλλία με τον Achim del Cinghio, ο οποίος κατατάχθηκε 4ο ECC ενώ οι υπόλοιποι στην κατάταξη ήταν ο νικητής με 1ο ECC CAC αγγλικό σέττερ Vava Del Tidone και με 3ο ECC το πόιντερ Isabel Del Saint Niel. Εκείνη την χρονιά η Ιταλία κέρδισε το κύπελλο. Μετά το 1967 στην Γαλλία με τον Elio del Feltrino ο οποίος ήταν μέλος της Ελβετικής ομάδας με κατάταξη 3ο ECC καθώς επίσης και την επόμενη χρονιά το 1968 στο Βέλγιο πάλι με το πόιντερ Elio del Feltrino και κατάταξη 2ο ECC. Μετά το 1969 στην Γερμανία με τον Arno 2 di Val d’idice όπου κέρδισα το κύπελλο Ευρώπης με βαθμολογία 1ο ECC CAC CACIT ενώ στην ίδια ομάδα συμμετείχε και το σέττερ Trueba della Fagiana. Στην Ιταλία το 1971 εκ νέου με τον πρωταθλητή Arno 2 di Val d’idice κέρδισα το κύπελλο Ευρώπης με βαθμολογία 1ο ECC, ενώ στην ομάδα συμμετείχε και ο Gip 14ο πόιντερ του Marchesi με βαθμολογία 3ο ECC. Το 1974 στην Γερμανία συμμετείχα για την Ελβετική ομάδα με το πόιντερ Kant και κατάταξη 1ο ECC και με το πόιντερ Iar di Valsecchi το οποίο βαθμολογήθηκε με CQN. Το 1975 στην Ελβετία με το πόιντερ Stella για την Ιταλική ομάδα και κατάταξη 2ο ECC και με το πόιντερ Kant για την Ελβετική ομάδα το οποίο δεν μπήκε στην βαθμολογία. Το 1976 στην Ιταλία με το πόιντερ Liz και κατάταξη 2ο ECC κέρδισε το κύπελλο η χώρα μας αλλά στην ίδια ομάδα συμμετείχε και το πόιντερ Bouvard del Cerano του Marchesi με κατάταξη3ο ECC. Το 1979 στην Γερμανία με το πόιντερ Liz και βαθμολογία 3ο ECC και το πόιντερ Lux του Panocchi με 2ο ECC κερδίσαμε ξανά το κύπελλο Ευρώπης. Το 1981 στην Γιουγκοσλαβία με το πόιντερ Liz κέρδισα το κύπελλο Ευρώπης με 1ο ECC ενώ στην ίδια ομάδα ήταν και το πόιντερ Cielo della Baragia του Girandola. Εκείνη την χρονιά όμως το κύπελλο Ευρώπης δεν απονεμήθηκε σε καμία Εθνική ομάδα. Έπειτα το 1983 στην Γαλλία με το πόιντερ Jaga di Veronello και κατάταξη 1ο ECC CAC CACIT κέρδισα το κύπελλο αλλά συγχρόνως και η χώρα μου μιας και συμμετείχε στην Εθνική και το αγγλικό σέττερ Flay του Giachino με κατάταξη πολύ καλός. Τέλος την χρονιά του 1989 στο Βέλγιο συμμετείχα για την Ελβετική ομάδα με την Derna delle Torricele με κατάταξη CQN. Σε αυτό το Κύπελλο Ευρώπης είχα την τελευταία μου συμμετοχή στον σημαντικότερο αυτό αγώνα της Ευρωπαικής κυνοφιλίας. Στο τέλος του 1990 έκλεισα την καριέρα μου ως εκπαιδευτής. Έπειτα από όλα αυτά μπορώ να πω ότι τα Κύπελλα που για μένα ήταν πιο συναρπαστικά ήταν: το πρώτο που κέρδισα στην Γερμανία το 1969 με το σέττερ Arno 2 di Val d’idice ένα αληθινό σέττερ τεράστιας αξίας και πολύ χαρισματικό και το 1983 στην Γαλλία με το πόιντερ Jaga di Veronello το οποίο είχε τέλειο ανέβασμα στην αναθυμίαση και καλπασμό με τέλειο στυλ. Σε όλα αυτά τα τουρνέ είχα την συνεργασία της συζύγου μου Anna η οποία για 35 ολόκληρα χρόνια με βοηθούσε στην προετοιμασία των σκύλων, αλλά συγχρόνως έκανε και την οδηγό σε όλη την Ευρώπη.

Στέλνω τα χαιρετίσματα και τις εγκάρδιες ευχές μου σε όλη την Ελληνική κυνοφιλία. Gino Botto.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: